Inne prace

Skład ilościowy mikroflory powietrza

Rate this post

rozdział pracy magisterskiej

Mikroorganizmy w zmiennych ilościach znajdowano wszędzie. Najrzadziej występowały nad terenami o trudnym klimacie i małej zawartości składników pokarmowych takimi jak, śniegi polarne, szczyty gór oraz oceany i morza, gdzie 1 m3 powietrza zawierał w granicach od zera do kilkunastu komórek (Krzysztofik,1992). Liczniej pojawiały się nad lasami, stepami, i łąkami, natomiast najwyższe stężenie drobnoustrojów stwierdzano w powietrzu dużych aglomeracji miejskich i osiedli, w których ożywiony ruch powoduje powstawanie wielkiej ilości kurzu, a liczba komórek mikroorganizmów waha się od kilkudziesięciu do kilkuset tysięcy w 1 m3 (Fiodorow,1952). Badania prowadzone w USA wykazały obecność od 10 do 2000 organizmów w m3 powietrza wielkich miast. Zawartość i typ mikroflory w atmosferze, oprócz czynników klimatycznych jest również zależna od położenia geograficznego, pory roku, dnia, bliskości działalności rolniczej, obecności zwierząt, zanieczyszczeń pochodzących z zabudowań gospodarczych, przemysłu lub terenów miejskich. Mikroorganizmy ze środowiska zewnętrznego mogą przedostawać się do pomieszczeń poprzez system wentylacyjny, albo otwarte okna (Macher, 1997).

Stężenie mikroflory zmienia się również w układzie pionowym. Potwierdzają to badania Miszustina na wysokości 500 metrów nad Moskwą, gdzie w każdym litrze powietrza wystąpiło nie więcej niż 2-3 bakterie, przy 1000 m – 1,5 bakterii, a 2000 m zaledwie 0,5 bakterii. Pomiary dokonywane w oddaleniu 5-7 km od Moskwy na tych samych wysokościach wykazały 3-4 razy mniej bakterii (Fiodorow,1952). Badania mikroflory powietrza miast, uwzględniają charakterystykę ilościową drobnoustrojów, co wiąże się z warunkami sanitarno-epidemiologicznymi panującymi w danej aglomeracji.

W latach 1886-1888, jako pierwszy w Polsce badania mikrobiologiczne powietrza przeprowadzał Otto Bujwid. Stosując rurę Hessego sprawdzał „ogólną” ilość mikroorganizmów i pleśni występujących w różnych dzielnicach Warszawy. Wahała się ona w granicach 600-46 800 / 1 m3, a zawartość pleśni 0-5800 / 1 m3.

W późniejszym okresie (1955-56) na terenie Warszawy przy zastosowaniu metody sedymentacyjnej, stwierdzono, że ogólna ilość mikroorganizmów w 1 m3 powietrza wynosiła od 220 do 91 210, w tym ilość pleśni 13-253. Inkubacja mikroorganizmów odbywała się w temperaturze 37 0C przez 48 h.

Współczesne pomiary zawartości drobnoustrojów, prowadzone w centrum Warszawy – przy Pałacu Kultury i Nauki, zaowocowały rezultatami, które trudno porównywać z wynikami z lat ubiegłych, gdyż prób dokonano w innych warunkach i miejscach. Ilość mikroorganizmów podczas powyższych analiz po inkubacji płytek w temperaturze 37 0C kształtowała się na stanowisku I w granicach 32-31 600 mikroorganizmów/m3, natomiast na stanowisku II, tj. na wysokości 180 m. w zakresie 31-79 630 mikroorganizmów/m3 powietrza. Przy inkubacji płytek w temperaturze 20 0C uzyskano na stanowisku I wahania 32-68000 mikroorganizmów/m3 badanego powietrza, zbliżone do wyników z roku 1955 i wyższe od danych z lat 1886-1888.

Analizując rezultaty badań można zauważyć znaczne różnice ilości mikroorganizmów podczas cyklu dobowego. W nocy i nad ranem wykrywane ilości były mniejsze. Przeważnie wyróżnić można dwie wartości maksymalne:

między godzinami 7.00 – 11.00 z ewentualnymi przesunięciami,

między godzinami 14.00 – 18.00 z ewentualnymi przesunięciami oraz przeważnie jedno minimum, przypadające na godziny nocne.

Zdarzają się też przypadki, kiedy sytuacja jest odwrotna, tzn. stwierdza się większą zawartość drobnoustrojów w oznaczeniach wykonywanych nocą i wczesnym rankiem. Ma to miejsce wtedy, gdy układ czynników atmosferycznych sprawia, że z powierzchni ziemi, trawy, krzaków i drzew unosi się w powietrzu duża liczba mikroflory lub też gdy zostaje ona przyniesiona z innych terenów.

Duży wpływ na wahania i koncentrację „aeroplanktonu” posiada pora roku. Porównując wyniki badań prowadzonych w cyklu rocznym, można zauważyć kilka stanów minimalnych i maksymalnych ogólnej ilości mikroorganizmów (rys.3). Pierwszy spadek ilości przypada na styczeń, natomiast w lutym następuje gwałtowny wzrost liczby drobnoustrojów. Autorzy badania tłumaczą to dość silnymi porywistymi wiatrami, których prędkość w analizowanym okresie wynosiła przeciętnie 13 m/s. W marcu „ogólna” ilość mikroorganizmów obniża się, następnie przez miesiące kwiecień, maj i czerwiec utrzymuje na znacznej wysokości, aby ponownie zmniejszyć się w lipcu i sierpniu. We wrześniu wzrasta ponownie, po czym w październiku, listopadzie i grudniu, systematycznie spada (Krzysztofik,1992).

Ilość grzybów strzępkowych w powietrzu zależy ściśle od obecności przemysłu, ruchu motoryzacyjnego i innej działalności człowieka. Podczas badań prowadzonych w Krakowie w roku 1990, najwięcej pleśni wyizolowano w Śródmieściu na stanowisku II (Dworzec Główny), średnio 1486 zarodników z 1 m3, oraz Nowej Hucie ze stanowiska IV (Rondo Czyżyńskie) 1331 zarodników. Pozostałe punkty pomiarowe na terenie Śródmieścia zawierały ponad 1000 zarodników/1 m3. Kontrola powietrza parku zlokalizowanego w pobliżu AWF na Czyżynach wykazała obecność 509 zarodników w 1 m3 powietrza. Na wszystkich stanowiskach Śródmieścia stwierdzono średnio więcej zarodników grzybów (1300 zarodników/m3), niż w Nowej Hucie (1035 zarodników/m3). Powyższe wartości klasyfikują wprawdzie powietrze jako nie zanieczyszczone (do 3000 zarodników/m3), należy jednak zwrócić uwagę, że termin badań przypadał na okres zimowy od grudnia do lutego 1990 roku (Mędrela-Kuder,1992).

Ogromny wpływ na oznaczenia ogólnej ilości mikroorganizmów może wywierać temperatura inkubacji posiewów. Porównując wykresy oraz dane dotyczące liczebności drobnoustrojów przy inkubacji w 37 0C i 20 0C, znacznie większe wartości uzyskano przy temperaturze niższej. Przewaga ta dotyczy jednak badań prowadzonych latem i wczesną jesienią. W okresie późnej jesieni i zimy, przy niskich temperaturach, zanotowano nieznacznie wyższą zawartość mikroorganizmów podczas inkubacji w temperaturze 37 0C. Tłumaczyć można to tym, że mikroflorę powietrza w okresie od wiosny do jesieni, stanowią drobnoustroje saprofityczne, lepiej rozwijające się w temperaturze 20 0C (Krzysztofik,1992).

Gmina Łącko – charakterystyka terenu badań

Rate this post

Gmina Łącko w obecnej formie powstała w 1973 roku. Swoim zasięgiem obejmuje 16 wsi: Zabrzeż, Zarzecze, Czerniec, Maszkowice, Jazowsko, Kadcza, Wola Piskulina, Wola Kosnowa, Zagorzyn, Kicznia, Czarny Potok, Szczereż, Obidza, Brzyna i Łazy Brzyńskie.

Centralną wsią jest Łącko, o charakterze miasteczka. Gmina leży w Beskidzie Sądeckim na lewym brzegu Dunajca, na wysokości średnio 380 m.n.p.m. Zajmuje piękną śródgórską kotlinę otoczoną od zachodu, północy i wschodu wzniesieniami dochodzącymi do 550 m.n.p.m. (maksymalnie 1027). Kotlina Łącka ma 6 km długości, a jej szerokość dochodzi do 1,5 km i ciągnie się w kierunku równoleżnikowym wzdłuż Dunajca. Od wschodu zamknięta jest ona koło Jazowska pasmem górskim, przez które przebija się Dunajec krótką przełomową doliną i dostaje się w obszar szerokiej, śródgórskiej Kotliny Sądeckiej. Największą część gminy stanowią lasy – ponad 5.700 ha.

Miejscowość położona jest wzdłuż drogi Stary Sącz – Krościenko, 26 km od powiatowego miasta Nowego Sącza i 52 km od Nowego Targu. Górzyste usytuowanie kotliny Łącka ma swoje odbicie w warunkach klimatycznych gminy. Specyficzne cechy klimatu warunkują produkcję roślinną tego regionu, a szczególnie rozwój sadownictwa. Rzeźba terenu, warunki glebowe, stosunkowo łagodny klimat z dużą ilością opadów (powyżej 800 mm rocznie) sprzyjają zakładaniu sadów drzew i krzewów, uprawie roślin pastewnych, a także ze względu na małe zanieczyszczenie środowiska, uprawie roślin ogrodniczych pod osłonami. Wielki wpływ na strukturę upraw ma gleba i jej urodzajność. W dolinie Dunajca występują mady, na stokach gliny i rędziny. Przeważają gleby gliniaste o niewykształconym profilu. Grunty orne są przeważnie klasy V i IV, zakwaszone i ubogie w fosfor, o niskiej urodzajności.

Próby pobierane były w sadzie śliwki Węgierki Zwykłej, w miejscowości Jazowsko koło Łącka, należącej do powiatu nowosądeckiego, województwa małopolskiego. Znajduje się ona przy drodze prowadzącej z Łącka do Starego Sącza nad rzeką Dunajec i obejmuje szereg przysiółków, z których Migostów stanowił teren badań.

Sad położony jest na terenie Beskidu Wyspowego w grzbietowej części lokalnego wzniesienia o wysokości 526 m n.p.m., nachylony w kierunku południowo-zachodnim, a jego dolny fragment osłonięty lasem, znajduje się na skarpie, charakteryzującej się stosunkowo dużym spadkiem (około 250). Od części północnej znajdują się zabudowania gospodarskie, a od południowej las mieszany z przewagą świerków. Wschodnia i zachodnia strona badanego terenu nie jest osłonięta, stąd też najczęściej występujące na tym obszarze prądy powietrzne przebiegają ze wschodu oraz południowego-wschodu.

Próby pobierane były w sześciu punktach sadu, przy czym w dwóch z nich, badano powietrze na poziomie gruntu i wysokości 1 m.

Rys.2. Lokalizacja badanego sadu

Motyle dzienne krajobrazu rolniczego

Rate this post

wstęp pracy magisterskiej

Motyle dzienne są fascynującymi stworzeniami, które od wieków przyciągają uwagę zarówno naukowców, jak i entuzjastów przyrody. Ich kolorowe skrzydła i delikatny lot stanowią nie tylko piękny element krajobrazu, ale także odgrywają kluczową rolę w ekosystemach, w tym w krajobrazie rolniczym. Motyle dzienne pełnią ważne funkcje jako zapylacze, wskaźniki zdrowia środowiska i elementy bioróżnorodności. Jednak w ostatnich latach obserwuje się spadek populacji motyli dziennoaktywnych, co wzbudza poważne obawy dotyczące ich przyszłości.

W niniejszej pracy magisterskiej skoncentrujemy się na badaniu motyli dziennej fauny krajobrazu rolniczego. Krajobraz rolniczy, ze swoimi różnorodnymi uprawami, polami, łąkami i pasami roślinności, stanowi ważne siedlisko dla wielu gatunków motyli dziennej aktywności. Naszym celem będzie zgłębienie wiedzy na temat różnorodności, rozmieszczenia, ekologii i zagrożeń dla motyli dziennej fauny występujących w krajobrazie rolniczym. Przeanalizujemy wpływ praktyk rolniczych, stosowanych pestycydów, zmian w strukturze krajobrazu i innych czynników na populacje motyli dziennej aktywności.

Przyjrzymy się także roli motyli dziennej aktywności jako zapylaczy w agroekosystemach. Zapylanie przez owady, w tym motyle dzienne, odgrywa kluczową rolę w produkcji rolniczej, przyczyniając się do zwiększenia plonów i jakości upraw. Przeanalizujemy znaczenie motyli dziennej aktywności jako zapylaczy dla rolnictwa i możliwości poprawy zarządzania krajobrazem rolniczym w celu zachowania i promowania tych owadów.

Kolejnym aspektem, na którym się skupimy, będzie ocena wpływu zmian w krajobrazie rolniczym na bioróżnorodność motyli dziennej aktywności. Przeanalizujemy, jak zmiany w strukturze krajobrazu, takie jak intensyfikacja rolnictwa, utrata siedlisk naturalnych, fragmentacja krajobrazu i zastosowanie monokultur, wpływają na populacje motyli dziennej aktywności. Badając te czynniki, będziemy dążyć do zrozumienia, jakie działania i strategie można wprowadzić w celu zachowania i ochrony motyli dziennej aktywności w krajobrazie rolniczym.

Metody badawcze, które zostaną zastosowane w niniejszej pracy, będą obejmować przegląd literatury naukowej, analizę danych terenowych, badania obserwacyjne i analizę statystyczną. Przy użyciu tych metod będziemy starali się zidentyfikować trendy i związki pomiędzy różnymi czynnikami a populacjami motyli dziennej aktywności w krajobrazie rolniczym.

Praca ta ma na celu przyczynić się do większego zrozumienia roli motyli dziennej aktywności w krajobrazie rolniczym oraz do podjęcia działań mających na celu ochronę i zachowanie tych pięknych stworzeń. Nasza analiza może mieć praktyczne zastosowanie w planowaniu rolnictwa, zarządzaniu krajobrazem i podejmowaniu decyzji politycznych w zakresie ochrony przyrody.