Inne prace

Europejski Plan Działań ds. żywności i rolnictwa

5/5 - (1 vote)

Dokument Roboczy Zespołu Komisji Europejskiej: Analizy możliwości europejskiego planu działań na rzecz żywności i rolnictwa organicznego [SEC(2002) 1368] jeszcze nie został opublikowany w Official Journal].

Dokument ten początkowo został umieszczony na stronie Internetowej w celu zasięgnięcia opinii i komentarzy, aby uzyskać szczegółowe konsultacje od państw członkowskich, stron zainteresowanych, jak również od ogółu społeczeństwa. Faza konsultacji zakończyła się publiczną debatą na wiosnę 2003 roku.

W drugiej fazie, na podstawie zgromadzonych informacji i danych, komisja Europejska przedstawiła go Radzie, przed końcem 2003 roku, propozycje zawierające dodatkowe działania, które mogłyby zostać podjęte w kontekście Europejskiego Planu Działania w dziedzinie ekologicznego żywienia i rolnictwa.

Ten dokument roboczy, wokół którego debata została rozpoczęta, szczegółowo określa cele rozwoju rolnictwa ekologicznego w Unii i próbuje ustalić, czy są czynniki tzw. „wąskiego gardła” (czynniki ograniczające płynność procesu) w przypadku procesów produkowania i sprzedaży produktów pochodzących z rolnictwa ekologicznego.

Podejmuje rozważania na temat używaniu obowiązkowego logo (symbolu) Wspólnoty dla produktów pochodzących z rolnictwa ekologicznego, szczególnie dla ułatwienia handlu z innymi krajami. Logo byłoby nakładane również na importowane produkty takie same jak produkty Unii Europejskiej.

W dokumencie omawiane są również instrumenty Wspólnej Polityki Rolnej (CAP), środki, które mogą propagować rozwój rolnictwa ekologicznego.

Ostatecznie, dokument nakreśla dziedziny badań nad produkcją organiczną, które powinny zostać podjęte, oraz określa potrzeby organizowania zharmonizowanej kontroli na poziomie Wspólnoty.

Szczegółowe, główne punkty opisanego dokumentu roboczego przedstawiają się następująco:

  • rozbudowa różnych systemów sprzedaży produktów pochodzących z rolnictwa ekologicznego i propagowanie ich używania
  • w związku z rolnictwem ekologicznym, wskazanie ekologicznie wrażliwych obszarów
  • zachęcanie do wymiany informacji technicznych między rolnikami
  • upewnienie się, że CAP wspomaga rozwój rolnictwa ekologicznego
  • zapewnienie możliwości śledzenia dróg powstawania i autentyczności produktów pochodzących z rolnictwa ekologicznego
  • zapewnienie użycia europejskiego logo na szeroką skalę
  • zharmonizowanie metod doświadczalnych, procedur kontroli, nadzoru i autoryzacji producentów oraz zapewnienie efektywnej współpracy między wszystkimi jednostkami w systemie kontroli, wliczając w to kontrole Wspólnoty
  • stosowanie standaryzowanych procedur zapewniających, że importowane produkty stosują się do zasad zakładających uczciwą rywalizację z produktami Wspólnoty, lecz także zapewnienie EU dla krajów rozwijających się
  • ustanowienie organu mającego za zadanie wydawanie niezależnych, autoryzowanych i przejrzystych opinii o metodach produkcji, substancjach, itd., który może być akceptowany bez przekraczania zasad rządzących rolnictwem ekologicznym
  • zbierać i przekazywać z większą regularnością oficjalne statystyki na temat produkcji, spożycia i wymiany (Wspólnoty eksporty i importy)
  • skutecznie finansować badania nad rolnictwem ekologicznym: jakość produktu,
  • tworzenie nowych produktów i metod przemysłowych, zrównoważenie środowiskowe badania porównawcze produktów pochodzących zarówno z rolnictwa ekologicznego jak i rolnictwa tradycyjnego.

Zakłada się, że Europejski Plan Działania na Rzecz Żywności i Rolnictwa zostanie ogłoszony w pierwszej połowie 2004 i będzie pozytywnym działaniem w kierunku motywowania krajów stowarzyszonych jak również przyspieszy wstępowanie państw członkowskich EU na drogę rolnictwa ekologicznego.

Wykształcenie mieszkańców wsi polskiej

Rate this post

Kolejnym, istotnym problemem jest słaba pozycja mieszkańców wsi na pozarolniczym rynku pracy. Jeśli przypomnimy, że 54 proc. mieszkańców wsi to osoby z wykształceniem podstawowym, 28 proc. – z zawodowym, a tylko 15 proc. – ze średnim i policealnym, to pomimo znacznie lepszych wskaźników wśród młodych (do 30 lat), spośród których około 30 proc ( tab.5)[1]. ma wykształcenie średnie – znalezienie przez nich pracy w Polsce trapionej bezrobociem – nie jest łatwe. Brak łatwego dostępu młodzieży ze wsi do szkół powoduje, że niespełna jedna czwarta ogólnej liczby studentów pochodzi z terenów wiejskich. Niski poziom wykształcenia ludności wiejskiej, obok niekorzystnego wpływu na tempo modernizacji rolnictwa, zmniejsza możliwości szerszego rozwinięcia pozarolniczej działalności gospodarczej na wsi jako alternatywnego zatrudnienia dla występujących nadwyżek siły roboczej.

Tabela 5. Struktura wykształcenia ludności powyżej 15 roku życia w latach 1988 i 2002.

Poziom wykształcenia Miasta-1988 Wsie -1988 Miasta-2002 Wsie-2002
Wyższe 9,4 1,8 13,7 4,3
Średnie i policealne 31,8 13,1 38,6 22,4
Zasadnicze zawodowe 23,2 24,2 21,1 29,2
Podstawowe ukończone 32,3 49,2 22,2 38,3
Podstawowe nieukończone i bez 2,9 11,2 1,5 5,0
wykształcenia szkolnego

Źródło: Raport z wyników Narodowego Spisu Powszechnego, GUS, Warszawa 2003.

Polskie rolnictwo wymaga dokonania przekształceń strukturalnych. Jego stan, to spuścizna całych dziesięcioleci, gdy rolnictwo indywidualne stanowiło,, niechciane dziecko” w rodzinie branż i sektorów uspołecznionej gospodarki. Reforma naszego rolnictwa jest nieuchronna. Przekształcenia strukturalne są konieczne z powodu niskiej konkurencyjności polskiego rolnictwa. Przekształcenia będą związane z realizacją dwóch równoległych procesów: modernizacji rolnictwa, skierowanej na  zmianę struktury agrarnej, społeczno- zawodowej i wzrostu konkurencyjności, drugim procesem będzie wielofunkcyjny rozwój wsi, który umożliwi odpływ ludności zawodów pozarolniczych przy jednoczesnym rozwoju technicznej i społecznej infrastruktury wiejskiej.

Zdaniem ekspertów realizacja tych przekształceń będzie polegała na wsparciu modernizacji produkcji rolnej i przetwórstwa, aktywizacji regionów wiejskich, wspieraniu doradztwa i przyuczeniu do nowych zawodów a także działalności badawczo-rozwojowej.

Wykształcenie mieszkańców wsi polskiej odgrywa istotną rolę w rozwoju społeczno-gospodarczym obszarów wiejskich. Edukacja stanowi fundament dla rozwoju jednostek i społeczności, umożliwiając zdobycie wiedzy, umiejętności i kompetencji niezbędnych do osiągnięcia sukcesu zarówno na poziomie osobistym, jak i zawodowym.

Mieszkańcy wsi polskiej mają dostęp do różnych form edukacji, które obejmują zarówno system formalny, jak i nieformalny. System formalny obejmuje przedszkola, szkoły podstawowe, gimnazja, szkoły średnie, a także uczelnie wyższe i placówki edukacyjne. Szkoły wiejskie spełniają ważną rolę w zapewnieniu dzieciom i młodzieży dostępu do podstawowego wykształcenia, rozwijaniu ich potencjału intelektualnego oraz budowaniu podstawowych kompetencji.

Ponadto, różnego rodzaju programy, kursy i szkolenia są organizowane na obszarach wiejskich, aby umożliwić mieszkańcom zdobycie dodatkowych umiejętności zawodowych i podnoszenie kwalifikacji. Te formy edukacji nieformalnej dają możliwość nauki i rozwijania się w różnych dziedzinach, takich jak rolnictwo, rzemiosło, przedsiębiorczość, ochrona środowiska czy technologie informacyjno-komunikacyjne.

Wykształcenie mieszkańców wsi polskiej ma szeroki zakres korzyści. Po pierwsze, dostęp do edukacji zwiększa szanse na zdobycie lepszej pracy i polepszenie sytuacji ekonomicznej. Wykształcenie umożliwia rozwijanie umiejętności zawodowych, co prowadzi do większych możliwości zatrudnienia i rozwoju kariery.

Po drugie, edukacja ma istotne znaczenie dla podnoszenia świadomości i wiedzy mieszkańców wsi polskiej na temat różnych aspektów życia społecznego, zdrowia, ochrony środowiska i innych dziedzin. Poprawa poziomu edukacji może przyczynić się do zwiększenia zaangażowania społecznego, aktywności obywatelskiej i uczestnictwa w lokalnym rozwoju.

Po trzecie, wykształcenie jest kluczowe dla zrównoważonego rozwoju obszarów wiejskich. Mieszkańcy z lepszym wykształceniem są bardziej świadomi wpływu swojej działalności na środowisko naturalne i są bardziej otwarci na zastosowanie zrównoważonych praktyk w rolnictwie, gospodarce wodnej, ochronie przyrody i innych obszarach.

Wreszcie, edukacja pełni istotną rolę w zachowaniu i promowaniu dziedzictwa kulturowego i tradycji wiejskich. Szkoły wiejskie mają ważne zadanie w przekazywaniu wiedzy o lokalnej historii, kulturze, rękodziele i obrzędach ludowych. Dzięki temu mieszkańcy wsi polskiej mogą pielęgnować swoje korzenie, budować tożsamość regionalną i przyczyniać się do zachowania dziedzictwa dla przyszłych pokoleń.

Podsumowując, wykształcenie mieszkańców wsi polskiej jest kluczowym czynnikiem dla rozwoju społeczno-gospodarczego obszarów wiejskich. Dostęp do edukacji formalnej i nieformalnej umożliwia mieszkańcom zdobycie wiedzy, umiejętności i kompetencji niezbędnych do osiągnięcia sukcesu osobistego i zawodowego, podnoszenia świadomości, zrównoważonego rozwoju i zachowania dziedzictwa kulturowego.

[1]   Raport z wyników Narodowego Spisu Powszechnego, GUS, Warszawa 2003.

Zatrudnienie w rolnictwie

Rate this post

Kolejną cechą odróżniającą polskie rolnictwo od unijnego jest procent zatrudnionych w rolnictwie. Według wyników Narodowego Spisu Powszechnego i Powszechnego Spisu Rolnego z 2002 roku, liczba osób zatrudnionych w rolnictwie wynosi 16,5% ogółu zatrudnionych w Polsce. Częściowo wynika to z różnic metodologicznych w liczeniu pracujących w gospodarstwach indywidualnych w Polsce do pracujących zalicza się osoby produkujące na własne potrzeby oraz pracujących na działkach rolnych o powierzchni od 0,1 ha do 1,0 ha użytków rolnych. Natomiast średnio w krajach UE udział pracujących w rolnictwie do ogółu pracujących wynosi 4,5%, najwyższy jest w Grecji 17%, najniższy w Wielkiej Brytanii 1,6%.[1]

Udział pracujących w rolnictwie maleje w wolnym tempie, głównie z powodu braku miejsc pracy poza rolnictwem, a także z powodu niskiego poziomu wykształcenia młodzieży wiejskiej, której uniemożliwia to znalezienie nowych miejsc pracy poza rolnictwem. Należy podkreślić, że przy ogólnie wysokim poziomie zatrudnienia w rolnictwie, w niektórych regionach występuje problem braku następców w gospodarstwach i wyludnienie się terenów wiejskich. Powszechny spis rolny przeprowadzony w 2002 r. wykazał, że w porównaniu do wyników Powszechnego spisu rolnego z 1996 r. nastąpił wzrost liczby gospodarstw rolnych prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą z 249 tys. na 363,4 tys., jednak nadal jest to liczba niewielka do ogólnej liczby gospodarstw i pracujących w tych gospodarstwach.

Zatrudnienie w rolnictwie jest ważnym aspektem ekonomicznym i społecznym na obszarach wiejskich. Praca w rolnictwie obejmuje różnorodne zajęcia związane z uprawą roślin, hodowlą zwierząt, produkcją żywności, leśnictwem, ogrodnictwem i innymi działaniami związanymi z produkcją rolną.

Zatrudnienie w rolnictwie ma swoje specyficzne cechy i wyzwania. Praca w tym sektorze często jest sezonowa i zależy od warunków atmosferycznych, cyklu roślinnego i innych czynników. Rolnicy często muszą stawić czoła trudnym warunkom pogodowym, długim godzinom pracy, wysiłkowi fizycznemu i innym wyzwaniom związanym z produkcją żywności.

Zatrudnienie w rolnictwie może mieć różne formy. Wiele rodzinnych gospodarstw rolnych jest prowadzonych przez członków rodziny, którzy angażują się w różne działania związane z produkcją i zarządzaniem gospodarstwem. W niektórych przypadkach, szczególnie w większych gospodarstwach, zatrudnia się również pracowników sezonowych lub stałych, którzy pomagają w pracach polowych, hodowlanych, zbiorach i innych zadaniach.

Rola zatrudnienia w rolnictwie na obszarach wiejskich jest istotna dla miejscowej społeczności. Praca w rolnictwie zapewnia źródło dochodu dla rodzin wiejskich, umożliwiając im utrzymanie się i rozwój na swoim terenie. Rolnictwo tworzy miejsca pracy w różnych sektorach, takich jak produkcja rolna, przetwórstwo żywności, usługi rolnicze, handel rolno-spożywczy i wiele innych.

Zatrudnienie w rolnictwie ma również ważne znaczenie dla zapewnienia bezpieczeństwa żywnościowego i suwerenności żywnościowej kraju. Rolnicy są odpowiedzialni za produkcję żywności, która zaspokaja podstawowe potrzeby żywieniowe społeczeństwa. Dlatego ważne jest, aby zapewnić warunki dla rozwoju i zrównoważonego funkcjonowania sektora rolnego, aby zagwarantować dostępność i jakość żywności dla ludności.

Jednocześnie, wraz z rozwojem technologii i postępem społecznym, zmieniają się wymagania dotyczące pracy w rolnictwie. Nowoczesne rolnictwo coraz bardziej polega na wykorzystaniu innowacyjnych rozwiązań technologicznych, automatyzacji, precyzyjnym rolnictwie i zastosowaniu nowych technologii informatycznych. To stawia nowe wyzwania związane z potrzebą posiadania nowych umiejętności, wiedzy i kompetencji w dziedzinie rolnictwa.

Zatrudnienie w rolnictwie odgrywa istotną rolę na obszarach wiejskich. Praca w rolnictwie zapewnia źródło dochodu dla rodzin wiejskich, tworzy miejsca pracy, zapewnia bezpieczeństwo żywnościowe i wpływa na rozwój społeczności lokalnych. Jednocześnie, wraz z postępem technologicznym, zmieniają się wymagania dotyczące pracy w rolnictwie, stawiając nowe wyzwania i możliwości rozwoju zawodowego dla osób związanych z tym sektorem.

[1] „Rolnictwo i gospodarka żywnościowa w Polsce w aspekcie integracji z UE.”, MRiRW, Warszawa 2002, s.15.

Gospodarstwo rolne przeznaczone do modernizacji

Rate this post

Gospodarstwo rolne przeznaczone do modernizacji to gospodarstwo, które wymaga ulepszeń i dostosowania do nowoczesnych standardów produkcji rolniczej. Modernizacja ma na celu zwiększenie wydajności, efektywności i zrównoważoności działalności gospodarczej, poprawę warunków pracy, optymalne wykorzystanie zasobów oraz minimalizację negatywnego wpływu na środowisko naturalne. Przeznaczenie gospodarstwa do modernizacji może wynikać z różnych czynników, takich jak potrzeba zwiększenia produkcji, poprawa jakości produktów, dostosowanie do nowych technologii, zmiany w polityce rolnej lub rosnące wymagania rynkowe.

Modernizacja gospodarstwa rolne obejmuje wiele aspektów, które można podzielić na kilka obszarów. Oto niektóre z nich:

  1. Infrastruktura: Modernizacja infrastruktury obejmuje rozwój lub ulepszenie istniejących budynków, obiektów i instalacji gospodarskich. Może to obejmować modernizację budynków inwentarskich, stodół, magazynów, chłodni, obiektów do przechowywania i przetwarzania produktów rolnych. Poprawa infrastruktury ma na celu zwiększenie wydajności produkcji, zapewnienie lepszych warunków dla zwierząt, optymalne przechowywanie i konserwację produktów.
  2. Technologia i maszyny: Modernizacja gospodarstwa rolne często wiąże się z wprowadzeniem nowoczesnych technologii, narzędzi i maszyn rolniczych. Zastosowanie zaawansowanych urządzeń może usprawnić procesy produkcji, zwiększyć efektywność i jakość produkcji oraz zmniejszyć nakłady pracy. Przykłady to wprowadzenie precyzyjnego rolnictwa, automatyzacja procesów uprawy, wykorzystanie inteligentnych systemów monitorowania i zarządzania, a także zastosowanie innowacyjnych narzędzi do nawożenia, ochrony roślin i zbiorów.
  3. Agrotechniki i metody produkcji: Modernizacja gospodarstwa rolne często wymaga dostosowania metod produkcji do zrównoważonego rolnictwa i ochrony środowiska. Przykłady to zmiana systemu uprawy na bardziej ekologiczny, wprowadzenie zrównoważonego nawożenia, zastosowanie naturalnych metod ochrony roślin, ograniczenie stosowania pestycydów i sztucznych nawozów, a także poprawa zarządzania zasobami wodnymi. Modernizacja może również obejmować upowszechnianie dobrych praktyk rolniczych, szkolenia rolników i wprowadzanie innowacyjnych rozwiązań.
  4. Diversyfikacja działalności: Modernizacja gospodarstwa rolne może obejmować diversyfikację działalności, czyli wprowadzenie nowych gałęzi produkcji lub rozwinięcie istniejących. Diversyfikacja może polegać na wprowadzeniu produkcji roślinnej i zwierzęcej, które są bardziej rentowne lub odpowiadają aktualnym potrzebom rynku. Może również obejmować rozwój działalności pozarolniczej, takiej jak agroturystyka, ekoturystyka, produkcja produktów przetworzonych, sadownictwo, hodowla zwierząt specjalnego przeznaczenia itp.

Modernizacja gospodarstwa rolne jest złożonym procesem, który wymaga planowania, inwestycji, wiedzy i zaangażowania. Często jest wspierany przez instytucje publiczne, organizacje rolnicze, programy rozwoju obszarów wiejskich, fundusze unijne lub inne źródła finansowania. Celem modernizacji jest stworzenie zrównoważonego, konkurencyjnego i nowoczesnego gospodarstwa rolne, które będzie przystosowane do zmieniających się warunków rynkowych, technologicznych i środowiskowych.

Modernizacja gospodarstwa rolne jest nieodzowna dla zwiększenia wydajności, efektywności i zrównoważoności rolnictwa. Przeznaczenie gospodarstwa do modernizacji wiąże się z dostosowaniem do nowoczesnych standardów produkcji rolniczej, wprowadzeniem innowacyjnych technologii i metod produkcji, poprawą infrastruktury oraz dywersyfikacją działalności. Wsparcie i inwestycje w modernizację są niezbędne dla rozwoju konkurencyjnego i zrównoważonego rolnictwa, poprawy warunków życia na obszarach wiejskich oraz ochrony środowiska naturalnego.

Gospodarstwo rolne przeznaczone do modernizacji posiada 50h areał gruntów ornych, oraz przydomową hodowlę trzody chlewnej w wysokości 150 sztuk jednorazowo.

Miejsce lokalizacji gospodarstwa – wieś Poladowo, mieści się 60km na południe od Poznania w gminie Śmigiel. Z analizy map udostępnionych przez IMGW- średniego nasłonecznienia oraz średnich rocznych nasileń wiatrów(rys.16 w/w) wynika ,że na tych terenach panują dość korzystne warunki atmosferyczne. Potencjalne gospodarstwo znajduje się w odległości 600m od głównej linii zabudowy wsi. Wieś posiada dobrze rozbudowaną infrastrukturę elektroenergetyczną , obiekt docelowy zasilany jest osobnym obwodem (napowietrznym) energetycznym ze stacji transformatorowej 15kV/0,4kV. (z racji odległości od pozostałych zabudowań). Oddzielna linia zasilająca jest dodatkowym atutem w przypadku sprzedaży ewentualnej nadwyżki energetycznej wyprodukowanej przez zainstalowane systemy -wykorzystanie trasy stojących słupów dla linii zwrotnej prowadzącej do sąsiadów lub Zakładu Energetycznego. Inwestor jako osoba fizyczna planuje jak najszybsze rozpoczęcie budowy po wcześniejszych uzgodnieniach techniczno-prawnych oraz ekonomicznych.

Charakterystyka i podział źródeł biopaliw

5/5 - (1 vote)

Biopaliwa, ze względu na stan skupienia podzielić można na stałe, płynne oraz biogaz występujący w postaci gazowej. Biopaliwa stałe używane mogą być na cele energetyczne w procesach bezpośredniego spalania, gazyfikacji oraz pyrolizy w postaci:

  • drewna i odpadów drzewnych (w tym zrębków z szybko-rosnących gatunków drzewiastych tj.: wierzba, topola)
  • słomy jak i ziarna (zbóż, rzepaku)
  • słomy upraw specjalnych roślin energetycznych z rodziny Miscanthus, Topinambur
  • osadów ściekowych,
  • makulatury,
  • szeregu innych odpadów roślinnych powstających na etapach uprawy i pozyskania jak też przetwarzania przemysłowego produktów (siana, ostatek kukurydzy, trzciny cukrowej i bagiennej, łusek oliwek, korzeni, pozostałości przerobu owoców itp.)

Różnorodność materiału wyjściowego i konieczność dostosowania technologii oraz mocy powoduje, iż biopaliwa wykorzystywane są w rożnej postaci. Drewno w postaci kawałkowej, rozdrobnionej (zrębków, ścinków, wiórów, trocin, pyłu drzewnego) oraz skompaktowanej (brykietów, peletów). Słoma i pozostałe biopaliwa z roślin nie- zdrewniałych są wykorzystywane w postaci sprasowanych kostek i balotów, sieczki jak też brykietów i peletów[51].

Podstawowe zalety produkcji energii z biomasy:

  • wytworzenie energii tanim kosztem,
  • redukcja opłat za korzystanie ze środowiska,
  • efektywne zagospodarowanie bioodpadów (bez konieczności ich utylizacji),
  • możliwość uzyskania pomocy finansowej z funduszy ekologicznych.