Inne prace

Gospodarka rolna

Rate this post

Główna i najstarsza dziedzina gospodarki polegająca na uprawie roślin oraz hodowli zwierząt. Rolnictwo wiąże się przede wszystkim  z użytkowaniem gleby, której parametry w znaczny sposób wpływają na osiągane plony; orka, nawożenie, regulacja stosunków wodnych, chemiczna ochrona roślin przed chorobami i szkodnikami (Łabno 2007).

Skutki wypierania tradycyjnych odmian roślin uprawnych oraz tradycyjnych ras zwierząt hodowlanych

ØWysokoproduktywne odmiany roślin uprawnych i zwierząt hodowlanych wypierają odmiany tradycyjne, które były dostosowane do lokalnych warunków klimatycznych i biotycznych.

ØNowoczesne wysokoproduktywne odmiany wymagają stosowania zwiększonych dawek nawozów i środków ochrony roślin natomiast zwierzęta wysokobiałkowych pasz, antybiotyków i hormonów (Łabno2007).

Zachowanie różnorodności genetycznej  w rolnictwie wg. organizacji Copa Cogeca

ØStare rasy zwierząt hodowlanych i tradycyjne odmiany roślin uprawnych powinny być zachowane, nie tylko jako część odwiecznej tradycji hodowli, ale również jako cenne rezerwuary genotypów dla przyszłej hodowli i selekcji.

ØUprawy i rasy o zbyt jednolitym genotypie są bardziej narażone na choroby i szkodniki oraz gorzej adaptują się do zmiennych warunków środowiskowych.

ØKonieczność ochrony starych ras zwierząt gospodarskich i tradycyjnych odmian roślin, jest częścią bioróżnorodności i przyczynia się do zachowania cennych siedlisk.

Utrudnianie rozprzestrzeniania się gatunków w wyniku tworzenia barier ekologicznych

ØDrogi szybkiego ruchu oddziałują wszechstronnie na środowisko przyrodnicze, powodując znaczące skutki dla obszarów o najwyższych walorach przyrodniczych i rzadkich gatunków.

ØRozwój infrastruktury transportowej spowoduje zagrożenia dla ochrony bioróżnorodności o niespotykanej dotąd w Polsce skali.

Skutki rozwoju sieci drogowej będą najbardziej odczuwalne w obszarach o największej wartości przyrodniczej, czyli głównie obszarach Natura 2000, gdzie występują rezerwuary różnorodności biologicznej o randze europejskiej (www.copa-cogeca.be).

Badania i innowacje w rolnictwie w służbie bioróżnorodności

Rate this post

Badania i innowacje w rolnictwie w służbie bioróżnorodności mogą pomóc w spełnianiu potrzeb w zakresie bioróżnorodności, zachowując przy tym konkurencyjność sektora rolnego dzięki innowacjom technicznym oraz nowoczesnemu zarządzaniu. Potrzebne są nowe programy badań, aby lepiej zrozumieć wpływ zarządzania rolnego na bioróżnorodność oraz aby rolnictwo respektowało w jeszcze większym stopniu środowisko; z jednej strony pomogą one wyjaśnić jak i w jakim stopniu współczesne rolnictwo wpływa na środowisko a z drugiej strony, pozwolą opracować rozwiązania służące pozytywnym zmianom w praktykach rolnych, tak aby chronić środowisko z uwzględnieniem opłacalności gospodarki. Precyzyjne rolnictwo może również chronić bioróżnorodność, np. przez redukcję stosowania środków ochrony roślin. W tym wypadku stosuje się praktykę ochrony roślin dostosowaną do potrzeb lub  zaniechania oprysków  w strefach buforowych i w pobliżu wrażliwych biotopów(www.copa-cogeca).

Na zmniejszanie się bioróżnorodności ma wpływ zanikanie tradycyjnego rolnictwa.

Rolnictwo w przeszłości doprowadziło do zadomowienia się gatunków oraz stworzyło siedliska, które dzisiaj są chronione. Utrzymanie zrównoważonego użytkowania gruntów ma kluczowe znaczenie dla ochrony bioróżnorodności i ochrony dziedzictwa kulturowego oraz pomaga uniknąć zarzucania gospodarki na gruntach rolnych. Wiele siedlisk jest zależnych od ekstensywnego rolnictwa i każde zwiększenie intensywności zabiegów agrotechnicznych lub zaniechanie uprawy ma negatywny wpływ na gatunki autochtoniczne, np. półnaturalne łąki niżowe na torfowiskach i w dolinach rzek odznaczają się imponującym bogactwem gatunków. Kontynuacja ekstensywnego wykaszania i wypasu może ochronić bioróżnorodność, a dobre zarządzanie łąkami może ją nawet podnieść(Solon 1997).

Warunkiem włączenia rolników do programów ochrony bioróżnorodności są zachęty finansowe i doradztwo w zakresie praktyk respektujących bioróżnorodność.

Gospodarowanie przystosowane do ochrony środowiska pociąga za sobą dodatkowe koszty oraz powoduje obniżenie plonów. Dobrowolne instrumenty ochrony przyrody będą przyjęte jedynie wtedy, kiedy rolnicy będą otrzymywali odpowiednie wsparcie finansowe. Program szkoleń pozwoli nie tylko na znaczne polepszenie skuteczności instrumentów ochrony przyrody, ale również na ograniczenie strat finansowych. Programy rolnośrodowiskowe to dotacje celowe ukierunkowane na ochronę bądź odtwarzanie zanikających elementów krajobrazu rolniczego i związanych z nimi grup gatunków roślin i zwierząt.

Następnym czynnikiem jest Natura 2000 sukces jest możliwy tylko we współpracy z rolnictwem. Niemal jedna czwarta siedlisk na świecie uznanych za godne ochrony, zależy od rolnictwa lub z niego korzysta (głównie z rolnictwa ekstensywnego), np. siedliska kuropatwy (Perdix perdix), chomika europejskiego (Cricetus cricetus), zająca szaraka (Lepus europaeus).Wielu rolników uprawiających ziemię w pobliżu terenów chronionych staje wobec rosnących wymagań w zakresie ochrony środowiska. Zwierzęta zasługujące na ochronę żyją także  poza terenami chronionymi, występują tam również rzadkie gatunki roślin(www.copa-cogeca.be).

W warunkach europejskich na najważniejszą formę rolnictwa służącego ochronie bioróżnorodności uznano rolnictwo ekologiczne, które łączy przyjazne środowisku praktyki gospodarowania zachowujące bioróżnorodność z produkcją żywności służącej zdrowiu ludzi i zwierząt. Rolnictwo ekologiczne jest systemem  gospodarowania wpływającym pozytywnie na środowisko naturalne, co przyczynia się do osiągania  korzyści rolnośrodowiskowych. Podstawą sukcesu ekonomicznego tego typu rolnictwa jest to, że konsumenci skłaniają się ku produktom ekologicznym, chcą je kupować i zazwyczaj płacą za nie wyższą cenę niż za produkty, które nie zostały wytworzone takimi metodami (www.minrol.gov.pl).

Wnioski: Gospodarka rolna wpływa zarówno negatywnie jak i pozytywnie na kształtowanie poziomu różnorodności biologicznej. Negatywne:(1) stosowanie środków ochrony roślin i intensywne nawożenie powoduje ginięcie wielu gatunków roślin, (2) intensywna gospodarka rolna jest głównym źródłem degradacji krajobrazów rolniczych.  Pozytywne: rolnictwo ekologiczne i precyzyjne rolnictwo służy ochronie i może zwiększać bioróżnorodność. Według mojej opinii niekorzystne zmiany można niwelować, a korzystne należy promować i doskonalić, jednak wymaga to nakładu pracy, kosztów oraz edukacji społeczeństwa a także czasu.

Różnorodność biologiczna

Rate this post

Różnorodnością  biologiczną  w najszerszym  znaczeniu tego terminu, określa bogactwo, czyli liczbę rodzajów  systemów biologicznych (zbiorowisk roślinnych, gatunków lub grup organizmów) lub łącznie bogactwo i relatywny udział poszczególnych rodzajów w obrębie danej powierzchni lub w ramach jednostki topologicznej wyższego rzędu (Richling 2011). W krajobrazach rolniczych bioróżnorodność określa się na podstawie liczby typów i płatów  upraw i użytków zielonych oraz bogactwa gatunkowego zwierząt i roślin związanych z ekosystemami.

Gospodarka rolna jest to główna i najstarsza dziedzina gospodarki, której zadaniem jest uzyskiwanie produktów roślinnych i zwierzęcych w wyniku uprawy i hodowli zwierząt gospodarskich w celu zaspokojenia potrzeb żywnościowych ludzi oraz otrzymywania produktów dla przemysłu (np. włókien  roślinnych, skór, wełny). Najważniejszymi czynnikami decydującymi o jej rozwoju są klimat, warunki glebowe i wodne danego rejonu oraz wiedza i kultura ludzi, którzy się nim zajmują (Łabno 2007).

Według mnie różnorodność biologiczną można rozpatrywać w dwóch aspektach:

  • Aspekt ekonomiczny – zarzucanie tradycyjnych odmian roślin uprawnych i zwierząt hodowlanych.
  • Aspekt  ogólnoprzyrodniczy – ograniczenie liczebności lub ginięcie roślin i zwierząt związanych ze środowiskami polnymi i łąkowymi.

Podstawą współczesnego rolnictwa są wysokoproduktywne odmiany roślin uprawnych i zwierząt hodowlanych. Jednym z aspektów ochrony bioróżnorodności  krajobrazów rolniczych są skutki wypierania tradycyjnych odmian roślin uprawnych oraz tradycyjnych ras zwierząt hodowlanych. Wypieranie odmian tradycyjnych, które były dostosowane do lokalnych warunków klimatycznych i biotycznych zmusza rolników do stosowania zwiększonych dawek nawozów i środków ochrony roślin oraz karmienia zwierząt hodowlanych przemysłowymi wysokobiałkowymi paszami, antybiotykami i hormonami (Łabno 2007). Zachowanie tradycyjnych odmian roślin uprawnych i ras zwierząt hodowlanych jest niezbędne dla zachowania różnorodności genetycznej. Stare rasy zwierząt hodowlanych i tradycyjne odmiany roślin uprawnych powinny być zachowane, nie tylko jako część odwiecznej tradycji hodowli, ale również jako cenne rezerwuary genotypów dla przyszłej hodowli i selekcji. Uprawy i rasy o zbyt jednolitym genotypie są bardziej narażone na choroby i szkodniki oraz gorzej adaptują się do zmiennych warunków środowiskowych. Konieczność ochrony starych ras zwierząt gospodarskich i tradycyjnych odmian roślin, jest częścią bioróżnorodności i przyczynia się do zachowania cennych siedlisk dzikich roślin i zwierząt związanych z krajobrazami rolniczymi.

Najważniejsze zagrożenia różnorodności biologicznej krajobrazów rolniczych

Rate this post

Najważniejszymi zagrożeniami różnorodności biologicznej  krajobrazów rolniczych są:

  • środki ochrony roślin powodujące ginięcie wielu gatunków roślin;
  • środki owadobójcze, które tępią nie tylko owady szkodliwe, ale także pożyteczne, co pociąga ograniczenie liczebności lub ginięcie wielu gatunków zwierząt,
  • nawozy sztuczne, stosowane na użytkach zielonych, powodują bujny rozrost niektórych traw kosztem wielu bardzo cennych, chociażby ze względu na wartość leczniczą i odżywczą dla zwierząt i ludzi,
  • zbyt wczesne koszenie łąk powoduje ubożenie łąk, np. niszczenie gniazd ptaków, zanikanie roślin o rozetowej formie wzrostu,
  • wprowadzanie uprawy roślin genetycznie modyfikowanych, które mogą przyczyniać się do ginięcia owadów (i zwierząt żywiących się owadami),
  • stosowanie pasz i pokarmów dla zwierząt zwierającego m.in. antybiotyki, może modyfikować glebę lub cykle rozwojowe zwierząt. (www.bioróżnorodność.org.pl).

Innym aspektem jest oddziaływanie gospodarki rolnej na bioróżnorodność biologiczną;  ograniczenie powierzchni naturalnych i półnaturalnych zbiorowisk, zmiany warunków siedliskowych a w efekcie przekształcanie ekosystemów i ustępowanie gatunków wrażliwych, utrudnianie rozprzestrzeniania się gatunków w wyniku tworzenia barier ekologicznych, czy  tworzenie warunków dla rozprzestrzeniania się obcych gatunków i przekształcania ekosystemów (Kaczmarek 2008). Obecnie w Polsce dominują krajobrazy rolnicze – grunty orne (38%) i użytki zielone (11% ); lasy pokrywają tylko 1/3 powierzchni kraju.  Z tego powodu ochrona bioróżnorodności na terenach użytkowanych rolniczo jest sprawą bardzo ważną. Funkcjonowanie gospodarki rolnej wymaga bogatej infrastruktury.  Większość krajobrazów rolniczych jest poprzecina drogami utwardzonymi i dużym natężeniem ruchu, które są barierami ekologicznymi utrudniającymi rozprzestrzenianie się gatunków.  Bariery te, np. drogi szybkiego ruchu oddziałują wszechstronnie na środowisko przyrodnicze, powodując znaczące skutki dla obszarów o najwyższych walorach przyrodniczych i rzadkich gatunków. Rozwój infrastruktury transportowej powoduje zagrożenia dla ochrony bioróżnorodności o niespotykanej dotąd w Polsce skali. Skutki rozwoju sieci drogowej są  najbardziej odczuwalne w obszarach o największej wartości przyrodniczej, np. na  obszarach Natura 2000, gdzie występują rezerwuary różnorodności biologicznej o randze europejskiej (www.copa-cogeca.be).

Gospodarka rolna stwarza warunki dla rozprzestrzeniania się i zasiedlania ekosystemów przez gatunki obce dla naszej flory i fauny. Gatunki te mogą wypierać rodzime elementy bioróżnorodności i przyczyniać się do ustępowania gatunków o wąskiej amplitudzie ekologicznej.  Badania prowadzone w dolinie Narwi przez Jerzego Solona (1997) wykazały, że intensyfikacja rolnictwa zaburza lub niszczy siedliska, upraszcza strukturę i funkcjonowanie krajobrazów wiejskich. Tradycyjne gospodarstwa rolnicze upadają w rejonach  niewielkich zdolnościach produkcyjnych, co prowadzi do tego, iż duże gospodarstwa wypierają małe. Warto także wspomnieć o badaniach prowadzonych przez Włodzimierza Chetnickiego (2013) w okolicach Kaniuk nad Narwią. Wynika z nich, że liczebność czajki, krwawodzioba i rycyka zależy od intensywności wypasanego bydła. Zaniechanie wypasu bydła spowodowało całkowite wycofanie się ptaków z tego terenu. Intensywność gospodarki rolnej w naszym kraju jest zróżnicowana przestrzennie  – w województwach lubuskim, podkarpackim, małopolskim i świętokrzyskim jak również znacznej części województw podlaskiego, mazowieckiego i łódzkiego występuje gospodarka ekstensywna– rodzaj rolnictwa, w którym stosuje się niewiele sztucznych środków wspomagających uprawy, takich jak nawozy mineralne i pestycydy, co skutkuje jednak zmniejszonymi plonami. W systemie tym nakłady pracy są wysokie, a koszty niskie. Natomiast rolnictwo intensywne jest to system produkcji rolniczej ukierunkowany na maksymalny zysk osiągany w warunkach dużego nakładu pracy i środków finansowych. Charakteryzuje je powszechne zastosowanie wysoko wydajnych odmian, ciężkich maszyn, zawansowanych technik uprawy i hodowli, nawozów mineralnych i środków ochrony roślin. Rolnictwo intensywne przeważa na zachodniej części Polski głównie w województwie opolskim i kujawsko-pomorskim.

W obecnej sytuacji ekonomicznej i gospodarczej kraju jesteśmy zobligowani do podjęcia różnorodnych działań służących zachowaniu bioróżnorodności:

  • badania i innowacje w rolnictwie w służbie bioróżnorodności,
  • dostosowanie struktury gospodarstw do zachowania bioróżnorodności,
  • zachęty finansowe i doradztwo w zakresie praktyk respektujących bioróżnorodność,
  • włączenie rolników do ochrony bioróżnorodności na obszarach Natura 2000,
  • upowszechnienie rolnictwa ekologicznego (Górny 1997).

Omówienie jakościowych wyników badań

5/5 - (1 vote)

wyniki i dyskusja pracy magisterskiej

Wszystkie wyodrębnione drobnoustroje wraz z ich charakterystyką anatomiczną i właściwościami fizjologicznymi, zostały przedstawione w rozdziale „Przegląd wyizolowanych mikroorganizmów”. Podczas oznaczeń stwierdzono, znaczne różnice mikroflory, w poszczególnych punktach pomiarowych, oraz terminach poboru próbek.

W trakcie prowadzenia analiz, wśród bakterii stwierdzono przeważającą obecność przedstawicieli Micrococcus, Staphylococcus oraz Bacillus, które zaobserwowano niemal we wszystkich posiewach.

Bakterii przetrwalnikujących nie wyizolowano w próbach pobieranych z powierzchni gruntu (punkty Bz i Fz), natomiast w pozostałych posiewach występowały stosunkowo licznie, a najpospolitszym gatunkiem był wśród nich Bacillus mycoides, który dominował w miesiącach kwietniu i czerwcu. Podczas kolejnych pomiarów zawartość bakterii z rodzaju Bacillus, osiągała niższy poziom, w porównaniu do dwóch wspomnianych miesięcy, natomiast w lipcu oraz październiku nie wyizolowano żadnej koloni należącej do tego rodzaju.

Bakterie z rodziny Micrococcaceae (Micrococcus sp. i Staphylococcus sp.) wykryto na całym obszarze sadu, we wszystkich terminach badań. Początkowo nie stanowiły one przeważającej mikroflory bakteryjnej, pomimo znacznej ilości w powietrzu. W kolejnych posiewach zdominowały inne mikroorganizmy, przy czym w lipcu były jedynymi drobnoustrojami bakteryjnymi jakie zidentyfikowano. Charakterystyczną cechą przedstawicieli rodziny Micrococcaceae okazała się niejednolitość gatunkowa, podczas kolejnych pomiarów, oraz zmienność jakościowa nawet w ramach tego samego punktu (B i Bz, lub F i Fz). Najbardziej rozpowszechnionym gatunkiem był Micrococcus luteus, którego cytrynowe kolonie stwierdzono w czasie całego okresu badań, na wszystkich stanowiskach.

Pozostałe grupy bakterii, stanowiły jedynie minimalny udział wyizolowanej mikroflory bakteryjnej, a ich obecność zaobserwowano w miesiącu kwietniu i październiku w punktach A, B, C i F. Wśród tych mikroorganizmów należy wymienić gatunek Pseudomonas aeruginosa i rodzaj Arthrobacter. Drugi z wymienionych drobnoustrojów jest bardzo pospolitym mieszkańcem gleby i stamtąd zapewne trafił do obcego dla niego środowiska – atmosfery.

Pod względem bakteriologicznym, należy uznać badane powietrze za wolne od infekcji mikroflorą patogenną. W posiewach nie stwierdzono, takich drobnoustrojów jak Streptococcus faecalis oraz pałeczek z grupy coli, charakterystycznych dla obszarów skażonych, gdzie powyższe mikroorganizmy przedostają się ze ścieków, odpadów gospodarczych itp. (Petrycka i inni,1995).

Kolejną grupą drobnoustrojów wyizolowywaną w znacznych ilościach z posiewów były grzyby strzępkowe. Przebadano i sklasyfikowano stosunkowo dużą ich liczbę, zależną głównie od terminu badania, w mniejszym stopniu pochodzenia próby. Stwierdzono, silną sezonowość występowania poszczególnych rodzajów tych mikroorganizmów.

Przedstawicieli rzędu Mucorales izolowano podczas całego okresu badań, jednakże w stosunkowo niewielkiej ilości. W każdym terminie występował przynajmniej jeden tego rzędu. Średnio grzyby te stanowiły od 5 do 10 % analizowanej mikroflory. Najwięcej przedstawicieli Mucorales zidentyfikowano podczas badania wrześniowego (rys.24), a więc w okresie minimalnie poprzedzającym zbiór śliwek. Oznaczono cztery rodzaje z sześcioma gatunkami tych pleśni. Najczęstszym w posiewach był rodzaj Rhizopus, który stanowił 2% wszystkich grzybów strzępkowych wykrytych podczas badań (rys.21). Jego obecność stwierdzono w posiewach kwietniowym i wrześniowym z punktów B i E, klasyfikując dwa gatunki: Rhizopus arrhizus i nigricans. Innym również stosunkowo często występującym rodzajem była Absidia (1,5% całej mikroflory pleśniowej), wykrywana głównie na płytkach pochodzących z poziomu gruntu (punkty Bz i Fz), a ponadto wyizolowana w punkcie D. W miesiącach lipcu i wrześniu, stwierdzono średnio około 300 zarodników/m3 powietrza. Podobnie jak w przypadku Rhizopusa, zidentyfikowano dwa gatunki z tego rodzaju – Absidia glauca i spinosa.

Pozostałe oznaczone grzyby strzępkowe należały do rzędu Moniliales, który stanowił przeważającą (około 95%) część całej przebadanej mikroflory grzybowej (rys.21).

Najczęściej i najpospoliciej występującym rodzajem pleśni był rodzaj Cladosporium (41 % mikroflory z całego okresu analiz) . Pojawiał się on we wszystkich pomiarach z wyjątkiem miesiąca czerwca. Udział procentowy zarodników w powietrzu począwszy od lipca silnie wzrastał, aby w październiku, 55% wszystkich zidentyfikowanych grzybów należało do tego rodzaju (rys.25). Wówczas w 1m3 powietrza ilość zarodników wynosiła około 760 (średnio 420 w m3). Sklasyfikowano dwa gatunki – Cladosporium macrocarpum i herbarum, przy czym, pierwszy z nich występował głownie w okresie letnim, a drugi pojawił się z końcem sierpnia.

Kolejnym często wyizolowanym podczas badań grzybem strzępkowym był Scopulariopsis. Rodzaj ten obejmował 13% wszystkich pleśni. Zanotowano wzrost zawartości pleśni w okresie letnim, aczkolwiek zaznaczał swoją obecność we wszystkich terminach badań. Najwięcej mikroorganizmów z rodzaju Scopulariopsis znajdowało się w posiewach wrześniowym i październikowym (rys.24 i 25), kiedy stężenie zarodników grzyba w punkcie D, osiągnęło poziom 640 w m3 (średnio 200 zarodników/m3). Tak wysoka zawartość jest cechą charakterystyczną badanego sadu, ponieważ literatura nie podaje przypadków, dominowania tej pleśni w populacjach drobnoustrojów powietrza (Krzysztofik,1992). Podczas analiz, wyodrębniono dwa gatunki Scopulariopsis z których jednym okazał się S. brevicaulis.

Trzecim, pod względem częstotliwości występowania, gatunkiem grzyba strzępkowego, w trakcie badań był rodzaj Alternaria, stanowiąc 9% całej wyizolowanej mikroflory pleśniowej (rys.21). Stwierdzony we wszystkich posiewach, w minimalnej ilości na przełomie sierpnia i września, maksimum osiągnął w czerwcu, kiedy stanowił 25% mikroflory grzybowej. Najliczniej pojawił się w punktach A, E i F, jako najpospoliciej występujący gatunek z tego rodzaju – Alternaria alternata.

Przedstawiciele rodzaju Aspergillus zajęły czwarte miejsce pod względem rozpowszechnienia podczas prowadzonych oznaczeń (7% mikroflory). Jak już podkreślano jest to jedna z najszerzej rozpowszechnionych pleśni na świecie. W badaniach notowano stopniowy wzrost ilości tego grzyba w powietrzu. Maksimum przypadło na miesiąc październik, kiedy średnia zawartość zarodników wyniosła około 200 w m3. W każdych kolejnych posiewach, zwiększała się różnorodność gatunkowa w obrębie rodzaju, w sumie zdiagnozowano trzy różne szczepy Aspergillus.

Znaczący udział w populacji grzybów, około 6%, przypada na rodzaj Botrytis, oraz jedynego jego przedstawiciela – Botrytis cinerea. Będąc pasożytem roślinnym, znajduje on zapewne znakomite warunki rozwoju w sadzie. Jego obecność stwierdzono we wszystkich punktach pomiarowych i terminach badawczych. Należy zwrócić uwagę na znaczną zmienność w obrębie tego gatunku. Wyizolowane kolonie różniły się czasami znacznie pod względem cech morfologicznych tj. wielkość zarodników, ich umiejscowieniem na konidioforach itp., co znajduje potwierdzenie w literaturze (Fassatiova,1983)

Pozostałe rodzaje pleśni, występowały w mniejszych ilościach od podanych uprzednio i stanowiły tło dla szczepów dominujących. Przejściowo uzyskiwały one okresową przewagę nad innymi grzybami, jak miało to miejsce w przypadku Trichothecium, w pomiarze z miesiąca lipca (rys.23).

Udział drożdży w posiewach był bardzo niewielki. Nie zauważono również przewagi któregoś z rodzajów. Ogólnie stwierdzono obecność czterech gatunków, należących do trzech rodzajów: Candida, Lipomyces i Rhodotorula. Każdy z wymienionych, pozyskany został z innego terminu oznaczeń. Ponadto wyizolowane kolonie charakteryzowały się brakiem zdolności fermentacyjnych.